Het Winterkoninkje: een gedicht

1
4

1-het winterkoninkje.jpg

05/12/2017 – Een passend gedicht door een van onze redacteurs, Karel De Pelsemaeker.

Koningwinter

Hij maakt ijsschorsen op het water
kijkt met rode ogen toe.
Met een gefronst voorhoofd,
denkt hij aan later.
Aan vogels doodmoe,
waarvan de zang al lang is
uitgedoofd.

De bomen staan kaal als ’n skelet,
monotoon en… ijzig koud.
De hemel hangt laag en bedekt,
met sneeuwvlokken het woud.
Bevroren bos, kathedraal met gangen,
waarover zilverwitte neergebogen
takken hangen.

De beken lijken van albastmarmer,
gekantwerkt aan de boorden.
Alleen de Winterkoning in het verdorde lover,
zingt zijn lied in korte akkoorden.

In het paleis waar de Wintervorst regeert,
wordt heel rustig tussen kille witte lakens
gemediteerd.

Karel De Pelsemaeker.

1 REACTIE

  1. Fraai stukje poëzie!
    Albert

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here